Postmodernizmin gerçeklik eleştirisi makineleşti, Nietzsche’nin ‘hakikat maskesi’ model çıktısına evrildi, Foucault’nun ‘gerçeklik rejimi’ veri ekonomisine dönüştü, Derrida’nın ‘ertelenen anlamı’ hesaplanabilir oldu, Baudrillard’ın ‘simülakrı’ dijital içerik hâline geldi…
Okumaya devam et “Algoritmik Gerçeklik, Dil ve Anlam”